درمان سرگیجه با مانور یا دارو؟

مقاله:

سرگيجه وضعيتي حمله اي خوشخيم(Bppv) يک بيماري شايع، خودبخود خوب شونده است و روشهاي مختلفي در درمان آن مطرح است. در اين ارتباط با هدف بررسي مقايسه اثر درماني مانور Canalith Repositioning Procedure و ديمن هيدرينات مطالعه اي بصورت کارآزمايي باليني آينده نگر (اتفاقي) صورت گرفت. تعداد 173 بيمار (45 مرد و 128 زن) با تشخيص سرگيجه وضعيتي حمله اي خوشخيم (براساس شرح حال مثبت و مانور Dix-Hallpike) بررسي شدند. متوسط دوره علامت دار بودن بيماران 6 ماه (محدوده 1 تا 120 ماه) و متوسط سن آنها 44.27 بود. بيماران بطور راندوم در سه گروه گيرنده قرص ديمن هيدرينات50mgTDS (60نفر)، Canalith Repositioning Procedure بر روش Epley (53 نفر) و پلاسبو گيرنده (60 نفر) تقسيم شده و بطور هفتگي تا سه ماه از نظر بهبود علايم پيگيري شدند.
براساس نتايج بدست آمده 92.5 درصد بيماران با انجام Canalith Repositioning Procedureعاري از علائم شدند در حاليکه تمامي بيماران گيرنده ديمن هيدرينات در پيگيري علامتدار بودند و در ماه سوم 98% بيماران گروه مانور درماني و 17% بيماران گروه ديمن هيدرينات از درمان راضي بودند(P<0.0001).
براساس اين کارآزمايي باليني مشخص است که Canalith Repositioning Procedure در درمان سرگيجه وضعيتي حمله اي خوشخيم بر داروي ديمن هيدرينات ارجح است.

منیع:

مجله دانشکده پزشکي اصفهان پاييز و زمستان 1380; 19(64-63):31-35.

مقايسه اثر درماني Canalith Repositioning Procedure با ديمن هيدرينات در درمان سرگيجه وضعيتي حمله اي خوش خيم

هاشمي سيدمصطفي,ابطحي سيدمجتبي,ربيعي سهراب

مقدمه:

سرگيجه خوش خيم حمله اي وضعيتي، شايعترين علت ورتيگو در بالغين است. درمانهاي مانوريEpley و Semont بهترين درمانها براي اين بيماري مي باشند. درصد موفقيت هر دو روش در درمان بيماري بالاست ولي ميزان تحمل پذيري بيماران در هنگام انجام مانور، مورد مطالعه قرار نگرفته بود. در اين مطالعه ميزان پذيرش اين دو مانور توسط بيمار و نيز ميزان مؤثر بودن مانورهاي فوق مورد بررسي قرار گرفت.
روشها و مواد: تعداد 64 بيمار که فرم تيپيک بيماري سرگيجه حمله اي خوش خيم وضعيتي را داشتند وارد مطالعه شدند. بيماران در فاصله زماني مهرماه سال 1380 لغايت اسفند ماه 1381 در کلينيک تخصصي دانشگاه علوم پزشکي کرمانشاه گردآوري و مورد بررسي قرار گرفتند. بيماران به طور راندوم در دو گروه مانور Semont و مانورepley تقسيم شدند. در مراجعات ابتدا بهبود علايم به صورت سابژکتيو از مريض سؤال و سپس به طور ابژکتيو با استفاده از مانور هال پايک، بيماران از لحاظ وجود نيستاگموس مورد ارزيابي قرار مي گرفتند. پذيرش هر مانور نيز بررسي و يافته ها با کااسکوئر و با کمک نرم افزارSPSS11.05 آناليز شدند.
نتايج: 94.5% موفقيت درماني براي مانور epley و 84% براي مانور Semont به دست آمد و ميزان پذيرش مانور epley توسط بيماران 93% و براي مانور سمونت 45% بود. پذيرش مانور در سن بالاي 55 سال در مورد مانور Epley از لحاظ آماري قابل توجه بود.
بحث: درمان با مانور Epley درمان مناسب و موثر در درمان سرگيجه خوش خيم حمله اي وضعيتي است. اگر چه اثرات درماني سابژکتيو آن به نسبت مانور Semont تفاوت آماري نداشت، ولي پذيرش بيماران مسن در مورد مانور Epley بارزتر است. چکيده مقاله: سرگيجه خوش خيم حمله اي وضعيتي شايعترين علت ورتيگو در بالغين است. درمانهاي مانوري بهترين درمانها براي اين بيماري است. درصد موفقيت هر دو روش در درمان بيماري بالاست ولي ميزان تحمل پذيري بيماران در هنگام انجام مانور، مورد مطالعه قرار نگرفته بود. در اين مطالعه ميزان پذيرش اين دو مانور توسط بيمار و نيز ميزان مؤثر بودن مانورهاي فوق مورد بررسي قرار گرفت. 94.5% موفقيت درماني براي مانور epley و 84% براي مانور Semont به دست آمد و ميزان پذيرش مانور epley توسط بيماران 93% و براي مانور سمونت 45% بود. لذا درمان با مانور epley مؤثرترين و قابل قبول ترين درمان مانوري براي بيماران سرگيجه خوش يم حمله اي وضعيتي است.

منیع :

مجله گوش، گلو، بيني و حنجره ايران بهار 1384; 17(1 (پياپي 39)):40-45.

مقايسه اثرات درماني مانور Epley و مانور Semont در درمان سرگيجه خوش خيم حمله اي وضعيتي

ربيعي سهراب*